نگاهی به افق‌های نوین هوش مصنوعی

گفت‌وگوی سم آلتمن در TED 2025

به‌حیث یک فرد علاقمند و مسلکی در بخش آیندهٔ فناوری و هوش مصنوعی، گفت‌وگوی زنده TED میان سم آلتمن و کریس اندرسون برایم بسیار قابل‌تأمل بود؛ زیرا هم دیدگاه‌های عمیق و هم مقدار زیادی از داده‌ها و روایت‌های واقعی از مرکز تصمیم‌گیری یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های هوش مصنوعی جهان را آشکار ساخت. در ادامه برداشت‌ها و تحلیل خود را از این گفت‌وگو بیان می‌کنم.

سم آلتمن، مدیرعامل و یکی از بنیان‌گذاران OpenAI است که در خط مقدم تحقیق و توسعه هوش مصنوعی قرار دارد و تلاش می‌کند با توسعه فناوری‌های نوین، تأثیرات مثبت و مسوولانه این فناوری را در جهان گسترش دهد.


۱. رشد سرسام‌آور و بحران ظرفیت
در این گفت‌وگو، بیش از هر چیز، اشارهٔ آلتمن به رشد سریع ChatGPT ذهنم را مشغول کرد؛ یعنی رسیدن به ۵۰۰ میلیون کاربر فعال هفتگی که از بسیاری سرویس‌های تخنیکی دیگر پیشی گرفته است. به‌نظر من، این رشد می‌تواند هم فرصت باشد و هم تهدید. از یک‌سو نویدبخش دسترسی گسترده است، اما از سوی دیگر چالش بزرگی برای مدیریت و حفظ کیفیت خدمات ایجاد می‌کند؛ همان‌گونه که آلتمن آن را به «سفر با موشک» تشبیه کرد. تجربه نشان داده هرگاه سرعت رشد از ظرفیت مدیریت و تغییرات فراتر برود، خطرات امنیتی و اجتماعی نیز بیشتر می‌شود؛ موضوعی که شاید در سطح عمومی کمتر به آن پرداخته شده باشد.

۲. رویکرد دوگانه به مدل‌های Open Source
یکی از بخش‌های مهم این گفت‌وگو، تصمیم OpenAI برای عرضهٔ یک مدل متن‌باز جدید و قدرتمند بود. آلتمن با رویکردی انعطاف‌پذیر در مورد متن‌باز صحبت کرد، اما هشدار داد که این آزادی می‌تواند مورد سوءاستفاده قرار گیرد. از نگاه تحلیلی، این موضع بازتاب‌دهندهٔ فاصله میان آرمان و واقعیت در جهان فناوری است. شعار متن‌باز همیشه با آزادی همراه بوده، اما تجربهٔ جهانی نشان داده بدون پالیسی مناسب، خطراتی چون پخش کودهای مخرب و توسعهٔ مدل‌های خطرناک محتمل است. این تناقض در سخنان آلتمن آشکار بود؛ مثلاً اشاره به تلاش برای ایجاد تعادل میان آزادی تخنیکی و کنترول اخلاقی.

۳. پیشرفت‌های تخنیکی و «لحظات الهام‌بخش» انجنیران
آلتمن از لحظات شگفت انگیز تحت عنوان «لحظات معنوی» (Religious moments)،انجنیران در برابر سرعت پیشرفت مدل‌ها سخن گفت. این اصطلاح در این‌جا معنای واقعی دینی یا مذهبی ندارد، بلکه به‌گونهٔ مجازی برای توصیف لحظه‌هایی به‌کار می‌رود که بسیار شگفت‌آور، عمیق و الهام‌بخش اند و انسان را مبهوت می‌سازند. از دید من، این نه تنها نشانهٔ یک تحول بزرگ در یادگیری ماشینی است، بلکه یادآور این حقیقت می‌باشد که شتاب نوآوری امروز، روان‌شناسی و حتی طرز کار متخصصان را نیز تغییر داده است. با این حال، آلتمن تأکید کرد که مدل‌های هوشیار و خطرات آخرالزمانی در حال حاضر واقعی نیستند؛ جمله‌ای که اگرچه آرامش می‌دهد، اما نگرانی‌های جهانی در مورد مرزهای پیشرفت هوش مصنوعی را بازتاب می‌دهد.

۴. مسوولیت اخلاقی؛ پرسشی بی‌پاسخ
به‌نظر من، مهم‌ترین بخش گفت‌وگو پرسش کریس اندرسون بود: «چه کسی به شما صلاحیت اخلاقی ساخت چنین فناوری را داده است؟» پاسخ آلتمن هم صادقانه و هم مبهم بود: «پاسخ کامل نداریم.» این موضوع نشان می‌دهد که فناوری با سرعت پیش می‌رود، اما ساختارهای سیاسی و اخلاقی هنوز برای تنظیم‌گری آماده نیستند. از دید من، مسوولیت‌پذیری فعلاً بیشتر در سطح حرف باقی مانده تا عمل، و آیندهٔ جامعهٔ بشری وابسته به یافتن پاسخ این پرسش است.

۵. آیندهٔ شخصی‌سازی‌شده برای هوش مصنوعی؛ فرصت یا تهدید؟
پیش‌بینی آلتمن مبنی بر این‌که هوش مصنوعی به همراه دائمی و ادامهٔ شخصیت انسان بدل شود، اگرچه هیجان‌انگیز است، اما نگرانی‌هایی نیز دارد. تصور کنید یک ابزار هوش مصنوعی در تمام لحظات روز شما را زیر نظر داشته باشد و توصیه‌های شخصی بدهد؛ در ظاهر، نویدبخش آسایش و رشد است، اما از نظر حقوق فردی و حریم خصوصی، چالش‌های بسیاری ایجاد می‌کند. به نظر می‌رسد جامعه به یک گفت‌وگوی جدی‌تر در مورد حدود این هم‌زیستی با فناوری هوشمند نیاز دارد.

۶. اثرات اجتماعی و اقتصادی؛ ضرورت بازسازی زیرساخت‌ها
آلتمن هشدار داد که هوش مصنوعی می‌تواند باعث تغییرات بزرگ اقتصادی و اجتماعی شود، به‌ویژه در بازار کار. از دید من، کشورهایی مانند افغانستان که بازار کارشان هنوز به صنایع سنتی وابسته است، باید هرچه زودتر به آموزش و مهارت‌آموزی متناسب با این موج نو بپردازند تا از افزایش فاصلهٔ درآمدی و مهارتی جلوگیری شود.

به‌طور کلی، برداشت من از این گفت‌وگو این است که OpenAI و سم آلتمن در عین حال که نویدبخش آغاز دوره‌ای تازه در تحول فناوری هستند، به خوبی از خطرات و پیچیدگی‌های آن نیز آگاه‌اند. با این وجود، پاسخ‌های قطعی هنوز به‌دست نیامده و جهان باید بیش از پیش نسبت به سرعت رشد هوش مصنوعی و پیامدهای آن هوشیار باشد. به نظر می‌رسد ما در آستانهٔ یک دورهٔ حساس و تاریخ‌ساز قرار داریم؛ دوره‌ای که موفقیت یا ناکامی جوامع به گفت‌وگوی عمومی، سیاست‌گذاری چندجانبه و آموزش گسترده بستگی دارد.